to-write-774648_1280.jpg

Je blijft een lief mens

“Ik ga het gewoon proberen.” En: “Als ik het niet af krijg, vindt de juf vast wel een oplossing.” Ze staan op het lijstje dat Lieve heeft opgesteld met opbeurende ‘groene’ gedachten. Ze leest het lijstje dagelijks hardop voor de spiegel aan zichzelf voor. Rode gedachten als: “Ik doe het vast verkeerd”, zijn niet helpend. “Daarvan krijg je het alleen maar drukker in je hoofd,” heeft de juf van cognitieve therapie aan Lieve uitgelegd.

Lieve (9 jaar) volgt regulier basisonderwijs in een overvolle klas met zo’n 32 kinderen. Ondanks autisme houdt Lieve zich op school behoorlijk goed staande. Ze behaalt mooie resultaten en meldt zich zelden ziek. Bovendien voelt Lieve zich erg goed op haar plaats in de klas. Dat heeft ze aan haar eigen onvermoeibare inzet te danken, maar zeker ook aan de betrokkenheid van de fijne juf die dit schooljaar voor de klas stond.

Niet alleen

Een fijne juf scheelt Lieve een heleboel zorgen. Het betekent dat zij niet hoeft te blijven rondlopen met haar twijfels. Juf blijft gewoon geruststellend antwoord geven op haar vele vragen. Fijn, betekent voor Lieve ook dat ze het bij juf kan aangeven als ze het moeilijk heeft. Ze krijgt dan heel concrete tips die direct toepasbaar zijn en juf maakt kordaat keuzes en beslissingen vóór haar, als Lieve dat zelf moeilijk vindt. Daarmee valt er zóveel spanning weg. Puur omdat Lieve dankzij haar juf niet het gevoel heeft er op school alleen voor te staan.

Gelukkiger kind

Deze fijne juf heeft oog voor Lieve en kijkt dus niet alleen naar cijfers en gedrag. Lieve is een slimme meid en wil niets liever dan aansluiting vinden bij leeftijdgenoten. Aan haar prestaties en sociaal  gedrag, schort het bij onze dochter zeker niet. Toch heeft ze vanwege autisme wel degelijk hulp nodig. Lieve is dolblij dat haar juf serieus naar huis luistert en haar niet met een kluitje het riet in stuurt. Ze heeft het gevoel dat ze écht bij haar juf terecht kan. Dat de juf het beste met haar voor heeft, biedt zoveel veiligheid. Lieve maakt zich minder zorgen en heeft dus minder stress, waardoor er meer energie overblijft voor haar schoolwerk en zij op haar eigen niveau kan presteren. Doordat Lieve zich prettiger voelt, straalt ze meer openheid en plezier uit. En dat maakt het weer makkelijker om vriendinnetjes te maken, wat Lieve zo ontzettend belangrijk vindt. Weinig fouten maken en aardig gevonden worden, dat maakt van onze dochter een gelukkig kind.

Alarmbellen

Dat Lieve autisme heeft, daarover is het afgelopen schooljaar open in de klas gesproken. Hoewel ik dat zelf in eerste instantie wat spannend vond, pakt het heel goed uit. Zie eventueel de eerdere post die ik schreef over haar ‘coming out’: Mijn brein werkt anders. Erover praten, helpt Lieve ook. Zo herkent zij nu de alarmbellen van overprikkeling bij zichzelf beter. Als bij Lieve de spanning oploopt – meestal door veranderingen of nieuwe situaties – wordt zij: onrustig, nerveus, onzeker, angstig en paniekerig. Dwaalt haar blik voortdurend af, komt zij minder goed uit haar woorden, is zij snel afgeleid en duurt het langer voordat ze dingen begrijpt. Heeft zij sneller ruzie en moet zij vaker zonder duidelijke aanleiding huilen. Daarbij geldt kortgezegd: hoe meer zorgen, hoe drukker het in haar hoofd wordt en hoe dramatischer de overprikkeling tot uiting komt.

KOEKIE Autisme Poster en uitdeel kaarten voor meer kennis en begrip voor autisme! Om op te hangen op scholen, thuis, bij verenigingen, in wachtkamers of uit te delen aan vrienden en familie

Klik hier voor meer info!

 

Zijn wie ik ben

Lieve geeft gedurende de schooldag met behulp van een kleurendobbelsteen aan hoe het met haar gaat: groen (het gaat goed), oranje (ik weet het niet), rood (het gaat niet goed). De juf houdt Lieve (en de dobbelsteen) goed in de gaten en neemt indien nodig maatregelen. Soms is het al voldoende voor Lieve om eventjes op de gang te werken of een koptelefoon op te zetten. Een andere keer schroeft de juf de workload naar beneden of zet zij Lieve tijdelijk een rekenniveautje lager. Zo bouwt de juf rust in. Lieve voelt zich ten opzichte van haar juf en klasgenootjes helemaal niet vervelend. Ze vindt het juist prettig dat anderen haar proberen te begrijpen en te helpen. Zo kan Lieve steeds meer zijn wie zij is. Tot op zekere hoogte dan, want écht rood is Lieve liever niet op school.

Grote veranderingen

Alle schoolkinderen zijn richting einde van het schooljaar moe. Bij Lieve gaat dit vanwege autisme gepaard met veel spanning. Die zien we momenteel iedere dag verder oplopen. Want hoe gaat het volgend schooljaar eruit zien? In welk klaslokaal komt Lieve te zitten? En vooral: wie wordt haar nieuwe juf of meester? Alleen al de gedachte aan het naderende ‘afscheid’ van de juf waaraan ze dit schooljaar zo gehecht is geraakt, valt haar heel zwaar. De aanstaande zomervakantie biedt veel te veel ruimte om uitgebreid over alle onzekerheden na te denken. Voor Lieve zijn zes lange ongestructureerde weken aan nader in te vullen vrije tijd, eigenlijk helemaal geen gunstige manier om op te laden voor de start van een nieuwe schooljaar.

Andere versterking

Ik maak me ook wel zorgen, hoor. Over volgend schooljaar. Want natuurlijk, er zijn méér bijzondere leerkrachten die echt oog voor kinderen hebben. Maar het is helaas niet gezegd dat Lieve die volgend jaar weer treft… Voor ons is dit de eerste keer dat een leerkracht erkent dat onze dochter autisme heeft, van ons wil weten hoe we daar thuis mee omgaan en daar – in goed overleg met een ambulant begeleider – in de klas daadwerkelijk actie op neemt. Als een leerkracht niet geïnteresseerd is in het verhaal achter de prestaties van een kind en niet bereid is om mee te bewegen, kan ik daar als ouder niets aan veranderen. Dat is tenminste mijn ervaring. Dus richt ik mijn pijlen op andere vormen van versterking, waarvan ik denk dat ik die meer in de hand heb.

Duwtje in de rug

Zo zijn we zijn dit jaar gestart met cognitieve therapie, bedoeld om Lieve helpende denkpatronen aan te leren. Lieve gaat ook wekelijks naar paardencoaching om de spanning die ze in haar lichaam heeft opgebouwd weer los te laten. Daarnaast komt er zo nu en dan een ambulant begeleider bij ons thuis die haar een gewillig luisterend oor biedt. Ik hoop dat het voldoende is. Dat het haar sterkt om het vertrouwen in zichzelf te vinden. Dat zij haar weg wel weer vindt, straks, in een nieuwe situatie. En zichzelf daarvoor de tijd gunt.

Vergeet niet, Lieve: autisme is niet wie je bent. Je bent nog zoveel meer. Je doet zo ontzettend hard je best om het allemaal goed te doen. Vriendinnen kunnen altijd van je op aan. Het is bijzonder knap dat je zoveel verantwoordelijkheden aankan en je bezit al heel veel wijsheid. Je bent zo’n mooi mens aan het worden! Ik moet denken aan haar lijstje met opbeurende kreten. Ik lees: “Ik mag dingen moeilijk vinden, dat is helemaal niet erg. Ik blijf lief en leuk.” Wat mij betreft raakt deze helpende gedachte de kern van dit hele verhaal. Al blijft een fijne leerkracht in het nieuwe schooljaar – en liefst zo snel mogelijk bekend wie – natuurlijk héél mooi meegenomen…

Mel en Frank zijn trots op hun vier kinderen: Sam, Max, Jonathan en Lieve. Inmiddels weten zij dat drie van hun vier kinderen een autistische spectrum stoornis (ASS) heeft.  Beetje bij beetje krijgen Mel en Frank inzicht in deze ontwikkelingsstoornis en wat dit betekent voor hun gezinsleven. Op postvanmelenco.blog kun je hun weg volgen, die soms door diepe dalen gaat maar gelukkig ook heel waardevolle pieken heeft.

Jonneke KoekhovenJe blijft een lief mens

Join the conversation

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord met het privacybeleid van KOEKIE Autisme Begeleiding