Deze kaartjes zijn ontstaan uit de verhalen van meisjes uit mijn praktijk en uit de reacties van volgers van KOEKIE en Autisme Nederland. Verhalen over dingen die soms moeilijk uit te leggen zijn, maar zó belangrijk zijn om gezien en begrepen te worden.

Ik heb deze ervaringen gebundeld om woorden te geven aan kanten van autisme bij meisjes en vrouwen die nog vaak onderbelicht, onbegrepen of niet herkend worden.

Niet om te vertellen hoe autisme eruitziet.
Niet om te bepalen wat wel of niet bij iemand past.
Maar om iets herkenbaars aan te reiken, ruimte te maken voor een gesprek én zichtbaar te maken wat er aan de buitenkant soms helemaal niet zichtbaar is.

Want soms kan een kaartje ook helpen om tegen een ander te zeggen:
“Kijk, zo kan autisme er bij een meisje of vrouw óók uitzien.”
Of: “Misschien begrijp je nu beter wat er achter dit gedrag kan zitten.”

Juist omdat veel van deze ervaringen van buitenaf niet altijd worden herkend als autisme, kunnen ze leiden tot onbegrip. Tot opmerkingen als “maar je ziet er helemaal niet autistisch uit”, “iedereen heeft daar toch weleens last van?” of “ze kan het toch gewoon?”.

Deze kaartjes zijn er ook om dat beeld te verbreden. Om zichtbaar te maken dat autisme er niet altijd uitziet zoals we verwachten en dat wat voor de buitenwereld klein, vreemd of onverklaarbaar lijkt, voor iemand zelf heel groot en echt kan zijn.

Misschien herken je iets. 
Misschien zet een kaartje je aan het denken.
Misschien helpt het je om iets bij een ander beter te begrijpen.

Gebruik ze daarom als een uitnodiging om samen te ontdekken:

“Hé… geldt dit ook voor jou?”
“Herken je dit?”
“Wat betekent dit voor jou?”
“Wat heb jij nodig?”

Want autisme is voor iedereen anders. Geen meisje, vrouw of persoon met autisme is hetzelfde. Niet alles op deze kaartjes zal voor iedereen gelden  en dat is precies waarom het gesprek zo waardevol is.

Deze kaartjes zijn geen diagnostisch middel. Ze zijn er niet om iemand in een hokje te plaatsen, maar juist om ruimte te maken voor nieuwsgierigheid, herkenning, luisteren en begrip.

Voor meisjes en vrouwen zelf, maar ook voor ouders, partners, naasten, familie, school en zorgverleners.

Want soms begint meer begrip met iets heel kleins:
even stilstaan, echt luisteren en vragen…

“Vertel eens. Hoe is dat voor jou?” ♡